نبوی در این نشست گفت: جریان سازی در عکاسی هنری قدیمی است و از دهه ی ۱۳۵۰ که عکاسی هنری در حال شکل گیری است، بحث تحول در عکاسی مطرح است. جریان سازی، پیوند برقرار کردن بین حرکت های مختلف، زمان های گوناگون و سطوح مختلف جامعه است. در دوره ی پیشامدرن زمان و مکان با هم هستند اما در دوره ی مدرن زمان از مکان جدا شد و جهانی شدن، دنیا را به یک مکان واحد تبدیل کرد، بنابراین وقتی صحبت از تاریخ هنر می شود، صحبت از یک تاریخ هنر جهان است که غرب نوشته است.
نبوی در ادامه گفت: امروز وقتی صحبت از تاریخ هنر می شود، زمان هر مکان با توجه به رخدادهای آن مکان بررسی می شود و لازم است بررسی عکاسی با شرایط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی خودمان باشد و امروز این نگاه که تاریخ به مرور پیشرفت می کند زیر سوال است. سلسله رخدادهای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی است که به شکل گیری جریان عکاسی کمک می کند و امروز با رویکردهای نو در تاریخ نگاری مواجه هستیم. دیگر در تاریخ نگاری بحث عقب ماندگی نداریم و نگاه به هنر خودمان است. نهادها و اقتصاد در شکل گیری عکاسی هنری ما موثر بوده اند. 
نبوی با اشاره به تحول تاریخی در عکاسی ایران گفت: در دهه ی ۱۳۳۰ بیشتر عکس ها جنبه ی تبلیغاتی و تجاری دارند اما در دههی ۴۰ گرایش های هنری دیده می شود. پس از آن تالار هنر در عکاسی هنری موثر است و نمایشگاه تاریخچه ی ابداعی عکاسی در سال ۱۳۵۶ در موزه ی هنرهای معاصر تهران را می توان به عنوان پذیرش هنری عکاسی دانست. بعد در زمان انقلاب اسلامی و جنگ وقفه ای ایجاد شد و اما در سال ۱۳۶۱ عکاسی در دانشکده ی صدا و سیما راه اندازی شد و سال بعد عکاسی به عنوان رشته ی دانشگاهی تصویب شد و عکاسی بعد وارد هنرهای زیبا شد. شرایط سیاسی، اجتماعی اواخر دههی ۷۰ به باز شدن فضا برای هنر کمک کرد و نمایشگاه هایی از عکاسان ایرانی در اروپا برگزار شد. در دههی ۸۰ یک جریان گذار در حال شکل گیری است و ورود  عکس به دیگر قالب های هنری از این دهه اتفاق افتاد و اقتصاد عکاسی از این دهه با گالری های ویژه ی عکاسی اهمیت پیدا کرد و در سال های ۹۰ و ۹۱ با آزمون و خطا، مدیوم های مختلف را داریم. در عکاسی هنری ما نهادها موثر بوده اند و امروز در دوره ی مهمی برای جریان سازی عکاسی هنری هستیم.
نبوی افزود: در دوره ی معاصر کار تاریخ ثبت نیست بلکه ارزشیابی است و اگر ارزشیابی نکنیم نمی دانیم چه چیزی ارزش ظبط دارد. هنرمندان، منتقدان و مورخان در کنش با یکدیگر جریان سازی هنری  می کنند و در جامعه ما نقد به منتقدان وارد است که به این موضوع نپرداخته اند.